Nieuw deze week: The War and Treaty, De Staat, Cloud Nothings en Bird Streets

One, two, three, and [insert een kek orgeltje en Vet is om]. Zowat alle blues en soul die je dit jaar nodig hebt, hoor je op het nogal indrukwekkende album van het echtpaar The War and Treaty uit Washington D.C. Hij is Irak-veteraan een maakte in die hoedanigheid de (on)nodige ellende mee, vandaar die bandnaam waarschijnlijk. * De Staat is terug! Met een tijdens liveshows al uitgeprobeerd nummer. Nieuw album? Ja. Wanneer? Weten we nog niet. * Er is ook een nieuw liedje van Cloud Nothings. Hoe dat klinkt? Zoals je denkt dat het klinkt. Album volgt. * Ben je een sucker voor powerpop à la Posies of Weezer? Dan is het weinig pretentieuze Bird Streets wel iets in jouw, ghe, straatje. Het is een project waaraan onder meer een oud-lid van Jellyfish (over fijne powerpop gesproken, DEZE!!!) en Jason Falkner meewerkten. Deze werkelijk heel mooie albumtrack Pretty Bones zou dan weer best een Villagers-liedje kunnen zijn.

Advertenties

Nieuw deze week: Awkward I, Hookworms, Beach House, PJ Harvey/Harry Escott en MGMT

Road Is Rock is al een paar weken uit als single en landt nu toch echt als het prijsnummer van het sowieso bloedmooie album KYD van Djurre de Haan, zeg maar Awkward I * Zo melodieus en toegankelijk als op hun derde album hoorden we Hookworms uit Leeds nog nooit. Heerlijke plaat. * Net voor de Vette deadline komt Beach House met een verrassende en fijne nieuwe single uit. Album wordt ergens komend voorjaar verwacht. * Voor de soundtrack van de film Dark River werkte PJ Harvey samen met regisseur Harry Escott, wat een prachtige bewerking van een traditional opleverde. * Tja, MGMT. De spontaniteit van het debuut gaan ze vermoedelijk niet meer evenaren. Ook het nieuwe album is niet altijd even goed te verteren, maar de openingstrack is leuk.

 

Nieuw deze week: Flying Horseman, Paddy Hanna, Django Django, Suuns, Car Seat Headrest, Nouveau Vélo en Claw Boys Claw

Kan het Belgische Flying Horseman het fenomenale album Night Is Long van twee jaar geleden overtreffen? Het antwoord op die vraag moet Vet nog even schuldig blijven. Opvolger Rooms/Ruins is wederom fantastisch, maar de lat lag nu eenmaal gruwelijk hoog. We geven hem nog maar eens een zwengel, en nog een en nog een. * Een Ier die een dronkenmansliedje maakt, dat kun je gerust een cliché noemen. Maar platgetreden paden betreedt Paddy Hanna allerminst. Gaan we nog veel van horen. * Voor clichés is het inmiddels wel een beetje oppassen bij Django Django. Toch heeft ook album nummer drie weer zijn momenten, dit wonderschone Sundials bijvoorbeeld. * De robots komen eraan, met dreigende drumroffels en al, op een heerlijk nieuw liedje van Suuns. * Niet nieuw, maar wel in een geheel opgepimpte versie opnieuw opgenomen, het album Twin Fantasy van Car Seat Headrest uit 2011. Volgende week is het hele resultaat te horen. * Tot slot tweemaal Neerlands waar. Titeltrack van een EP van Nouveau Vélo met restmateriaal dat te goed was om aan de spinnenwebben over te leveren en een lekker zweterig nieuw nummer van Claw Boys Claw. Peter te Bos nadert de zeventig (ja, echt), maar deze deun belooft alvast weer veel goeds voor de volgende tour.

En vorige week:
Unknown Mortal Orchestra – American Guilt
Loma – Joy
Yo La Tengo – Shades of Blue
Tim Knol – Whispering Heart

Nieuw deze week: Shame, Awkward I, Tune-Yards, Sunflower Bean en The Men

Altijd goed om de met veel branie opgediste nieuwste britpop-hype met de nodige scepsis te beluisteren. Maar eerlijk is eerlijk, het debuut van Shame is lang niet slecht. Dat het meer is dan lang leve de lol, bewijst het gelaagde slot- en prijsnummer Angie. * Veel te lang hoorden we niets van Djurre de Haan, als muzikant luisterend naar de naam Awkward I. De stilte wordt doorbroken met een heel prachtig nieuw liedje. * Morgen komt het nieuwe album van Tune-Yards uit en ook intelligent swingend voorproefje nummer 3 kan niet anders dan de freaklijst halen. * Sunflower Bean uit New York klinkt op de nieuwe single wat steviger en pukpoppyer dan op hun debuutplaat van een paar jaar geleden. * Ook heel anders klinken The Men. We wisten al dat ze van country naar rock konden switchen, maar de elektro-saus is nieuw. Lekker, zegt Vet.

En vorige week:
Special Explosion – Fire
Titus Andronicus – Number One (In New York)
David Byrne – Everybody’s Coming To My House
Belle & Sebastian – The Same Star
Chris Stapleton – Tryin’ To Untangle My Mind
King Gizzard & the Lizard Wizard – Beginner’s Luck

Nieuw deze week: The Staves, Tune-Yards, Flying Horseman en The Decemberists

 

Dat de drie zussen van The Staves prachtig konden zingen, wisten we al, onder de avantgardistische begeleiding van yMusic komen ze pas echt verrassend goed tot hun recht. Van Tune-Yards is begin volgend jaar een nieuw album te verwachten. Single nummer 2 is prima geschikt om subtiel de dennennaalden uit je haar te dansen. Ook het Belgische Flying Horseman presenteert single 2 van een volgend jaar te verschijnen album. Een nieuw album van The Decemberists? Geen idee of we dat in 2018 kunnen verwachten. Ben Franklin’s song is onderdeel van een losstaand project en is een eerbetoon aan de negentiende-eeuwse Amerikaanse politicus en wetenschapper.

 

 

 

We moeten het nog even hebben over Meindert Talma en Björk

Excuses, de afgelopen weken is Vet in gebreke gebleven aangaande het bijwerken van dit blog. De muziek spreekt voor zich, zegt de luie scribent dan. Nou, vooruit, een paar binnenkomers van de afgelopen weken verdienen toch een paar woorden.

Meindert Talma, ik kan me niet voorstellen dat dit een artiest is waar mensen bij eerste beluistering al razend enthousiast over raken. Ik schreef er al eens een stukje over. Zo bont als De Jeugd van Tegenwoordig (“laat me als de sodemieter een paar van je verhalèn horen”) maakt hij het niet, maar zijn onbeholpen voordracht is allerminst alledaags te noemen. Talma’s nieuwe album is weer helemaal prima. Klungel van de Jungle is geweldig, maar Lena Zegt slaat alles. Ontroerendste liedje van 2017 wellicht zelfs. Bij de afsluitende woorden: “Ik ben een van die mensen waar niks meer aan te doen valt.” houdt Vet het gewoonweg niet droog. En dat orgeltje!!
Met Björk heeft diezelfde Vet een haat-liefdeverhouding. De meeste nummers hoeven van mij niet zo, maar de nummers die wel hoeven, zijn dan weer zo ongelofelijk goed dat het pijn doet. Isobel! Play Dead! Het laatste album valt moeilijk te decoderen. Vooralsnog doorstaat één liedje de Vet-test. En ja hoor, Losss is dan weer niet minder dan fenomenaal. Mocht je het toch niks vinden, dan kun je het nog altijd achterstevoren beluisteren.

Nieuw deze week: Charlotte Gainsbourg, Alt-J/Mr Jukes, Sorry, Ten Fé en The Limiñanas

Charlotte Gainsbourg schreef alles zelf voor haar nieuwe album. Niet dat het radicaal nieuw klinkt, maar mooi is het nog altijd. Kate gaat over haar overleden halfzus. * Een derde album van Alt-J, Vet zat er niet per se op te wachten. Des te verrassender is deze ontzettend fijne Mr Jukes-remix van een van de nummers op die plaat. Nou ja, remix, het origineel is amper meer te herkennen. * Googletechnisch niet heel slim, maar wel geinig, je band Sorry noemen. Ze komen uit Londen en daar schijnt alles wat hip is qua gitaarbandjes op dit moment vandaan te komen. * Ook uit Londen, maar eerder gewoon goed verzorgd dan hip, zou Vet zeggen, is de muziek van Ten Fé. * Horen we daar drie kamers verderop een drumstel tekeergaan? Tamboerijntje erbij? Onheilspellende zang? Ja hoor, The Limiñanas zijn terug. Fijn!

Nieuw deze week: Sumie en Flying Horseman

De Zweedse Sumie gaat met haar tweede album verder waar ze ons begin 2013 had achtergelaten. Dat levert een plaat op die niet altijd de aandacht vast weet te houden, maar er staan prachtige liedjes op. Op de albumopener zou je zweren dat je naar Hope Sandoval van Mazzy Star zit te luisteren. Compliment hoor! * Het nieuwe werk van Flying Horseman was begin dit jaar al tijdens concerten te horen. De Belgen komen begin volgend jaar met het album waarop al die nummers volledig zijn uitgekristalliseerd. De niet van pathos gespeende eerste single doet daar erg naar uitkijken.

Nieuw deze week: James Holden, Sunflower Bean, Canshaker Pi en Born Ruffians

De warme piepknor van James Holden kan Vet bekoren, zoals eerder al eens gemeld. Titeltrack van de plaat die afgelopen week uitkwam. * Ook Sunflower Bean kwam ooit al eens eerder in de lijst voor. Prachtig melancholisch liefdesliedje dit! * Een drummachine, dat verwacht je niet als intro van een liedje van rammelrockers Canshaker Pi. Het duurt gelukkig maar één maat voordat de gitaren weer gaan schuren. Sterk liedje weer! * Love Too Soon, geproduceerd door Richard Swift, is een prachtig liedje om je handen bij te warmen. De Canadezen van Born Ruffians zijn al zo’n vijftien jaar bezig, maar hier niet bijster bekend. Gaat dat komend jaar veranderen?

Nieuw deze week: Daniele Luppi & Parquet Courts

Herinnert u zich het album Rome nog? Dat was een plaat waarop producer Danger Mouse samenwerkte met de Italiaanse muzikant en producer Daniele Luppi. Om de chaos nog completer te maken, werkten ook Norah Jones en Jack White aan die plaat mee. Zowaar leverde dat best een memorabel liedje met vocalen van White op.
Zes jaar later is er weer zo’n wonderlijk werkje van Luppi. Deze keer heet het Milano en wordt de zaak muzikaal omlijst door Parquet Courts en Karen O van The Yeah Yeah Yeahs. Weer een zootje natuurlijk, maar er valt best wat moois te ontdekken (veel moois zelfs vermoed ik, mocht je tegen de voordracht van mevrouw O kunnen).

Vorige week ontbrak het Vet aan tijd om een blog te schrijven. Toen kwamen maar liefst acht deunen de lijst binnen: Tune-Yards, Julien Baker, The Lemon Twigs, Calexico, Son Lux, Django Django, Sharaya Summers en BadBadNotGood. Bent u weer bij.